Maksim gorki – bozkırda – PDF İndir

Maksim Gorki – Bozkırda PDF Oku indir, e-kitap sitemizde Maksim Gorki – Bozkırda kitabını araştırdık. Ayrıca Maksim Gorki tarafından kaleme alınan Maksim Gorki – Bozkırda kitap özetinin yanı sıra, Maksim Gorki – Bozkırda pdf oku, Maksim Gorki – Bozkırda yandex, Maksim Gorki – Bozkırda e-kitap pdf, Maksim Gorki – Bozkırda PDF Drive, Maksim Gorki – Bozkırda Epub gibi indirme linklerini de bulacaksınızdır.

Maksim Gorki – Bozkırda Oku

Tanıdıklarımdan biri bana şu hikâyeyi anlattı bir gün: Moskova’da öğrenciyken, “malûm kadınlar”dan biriyle, anlarsın ya, komşuluk etmek zorunda kalmıştım. Tereza adında bir Polonyalıydı, tri-yarı, kömür küfesinden çıkmış gibi kara bir kadındı. Birbirine bitişik kaşları, baltayla yontulmuşcasına kaba-saba bir suratı vardı. Karanlık gözlerinin hayvanca parıltısından, kalın ve gür sesinden, külhani tavırlarından, satıcı kadınlara benzer iri gövdesinden ürkerdim… Ben tavan içinde oturuyordum. Onun kapısı da tam benimkinin karşısındaydı. Kadının evde olduğunu bildiğim zamanlar kapımı hiç açmazdım. Gerçi evde olduğu yoktu pek. Arada bir merdivenlerde veya avluda karşı karşıya geldiğımızda, yüzüme bakarak, bana yırtıcı ve arsızca gelen bir tavırla gülümserdi. Çok kez fitil gibi sarhoş, saçı başı darmadağın bir halde raslardım ona. Bu arada gözleri kayar, yüzüne her zamankinden daha çirkin bir gülümseme yayılır: – İyisiniz inşallah bay öğrenci! derdi. Arkasından da nefretimi büsbütün artıran aptalca kahkahalar atardı. Buna benzer karşılaşmalardan ve selamlaşmalardan kurtulmanın tek çaresi evden ayrılmaktı. Lakin penceresi geniş bir görünümü kucaklayan şipşirin bir odam vardı. Sokağımız da çok sessizdi… Sıkıyordum dişimi. Bir sabah yatağıma uzanmış, üniversiteye gitmemek için birtakım bahaneler bulmaya çalışarak yatarken, birdenbire kapının açıldığını ve iğrenç Tereza’nın o kalın sesiyle: – İyisiniz inşallah bay öğrenci!, diye seslendiğini işittim.

Kadının sıkıntılı yüzünde yalvaran bir anlatım vardı… Tuhaf, alışılmadık bir şeydi bu. – Ne istiyorsunuz? dedim. – Şey… efendim… Sizden bir dileğim vardı da… Artık ne kadar zahmetse Yattığım yerden: “Numara yapıyor!” diye düşündüm. “Sıkı dur Yegor! Seni yoldan çıkarmak istiyor bu canavar… ” Kadın yalvaran bir sesle, ezile büzüle kelimelerini bitirdi: – Şey… Memle Tereza içeri girdi, sandalyenin bir kıyısına ilişti, suçlu suçlu yüzüme bakmaya başladı. – Evet… Mektup kime yazılacak? – Varşova yolu üzerindeki Sventsyan kentinde Boleslav Kaşput’a. – Peki… Söyleyin bakalım… – Sevgili Bolesim… Canımın içi… Benim biricik sevgilim… Meryem Anamız seni korusun! Altın yüreklim… Mahzun kumruna, Terezana niçin çoktandır mektup yazmıyorsun?. Az kalsın basıyordum kahkahayı. Bir metre yetmiş beş santim boyunda, yumruğu bir batman ağırlığında, ömrü boyunca baca temizleyip bir kez olsun yıkanmamış gibi kapkara suratlı bir mahzun kumru!. Gülmemi kuvvetlikle tutarak: – Kim bu Bolest? diye sordum. (*) Kadın, Boles adını bozarak söylememden incinmiş-;esirie: – Boles nişanlımdır, bay öğrenci… dedi. – Nişanlınız mı?. – Beyefendi niçin şaşırdılar? Bir genç kızın nişanlısı )lamaz mı?. Sevsinler genç kızı!. Büsbütün şaşırmıştım ya, bozuntuya vermemeye çalışarak: – Yoo… diye karşılık verdim. Niçin olmasın? Her :ey olabilir… Çoktan beri mi nişanlısınız?.

– Altı senedir… Vay canına!. Neyse… Böylelikle mektubu yazıp bitirdik. Hem de iyle ateşli bir aşk mektubu oldu ki, hani yazdıran Tereza leğil de ondan az daha ufak bir başkası olsaydı bu Bo-es’in yerinde olmak isterdim doğrusu. (*) Yazar bir kelime oyunu yapıyor. Boles sözünü Rusça’da “hastalık” nlamına gelen bolezn ‘e benzeterek değiştiriyor. Tereza başını eğerek: – Oldu… dedi. Yardımınız için size teşekkür ederim bay öğrenci! Acaba ben de size bir hizmette bulunabilir miyim? – Hayır, eksik olmayın! – Hani, bir yırtığınız, söküğünüz varsa… Bu kadın kılığına girmiş fil eskisi iyiden iyiye tepemi attırmaya başlamıştı. Sert bir tavırla, onun herhangi bir hizmetine ihtiyacım olmadığını açıkladım. Çıkıp gitti. Aradan iki hafta geçti… Bir akşam üstü ıslık çalarak pencereden dışarı bakıyor, ne yapabileceğimi düşünüyordum. Hava bozuk olduğu için bir yere gitmek istemiyordum. Canım sıkılıyordu. Bir ara kendimi eleştirmeye koyuldum. Bu da bi hayli sıkıcı bir iştir ya, başka bir şey yapmak gelmiyordu içimden. Bu arada kapı açıldı.

Çok şükür. Bir gelen var… – Bay öğrencinin acele bir işleri var mıydı acaba?. Hay Allah!. Tereza’ymış!. – Hayır… Ne istiyorsunuz? – Beyefendiden bir mektup daha yazmalarını dileyecektim de… – Pekâlâ… Boles’e mi yine? – Hayır, bu kez mektup ondan gelecek. – Nee?. – Oh, ne sersemim!. Bağışlayın… ben., yani… demek istedim ki… Bu kez, anlıyorsunuz ya, mektup benden değil de… kadın dostlarımın birinden… Yani… Kadın değil de bir erkekten demek istiyorum… Kendisi yazmıyor… Lakin bir nişanlısı var… Adı da benimki gibi, Tereza… İşte sizden bu öteki Tereza’ya mektup yazmanızı dileyecektim de… Yüzü allak bullak olmuştu. Karşımda sallanıp duruyor, titreyen ellerini ovuşturuyordu… İşi anlamaya başlamıştım… – Bana bakın bayan! dedim. Bu ne Boles işi , ne de Tereza. Yalan dile getiriyorsunuz! Boş yere uğraşmayın, sizinle ahbaplığa niyetim yok… Anladınız mı? Kadın birdenbire enteresan bir korkuya kapıldı. Yüzü kıpkırımızı oldu, sendeledi, bir şeyler söylemek istercesine dudaklarını kıpırdattı. Lakin ağzından tek sözcük çıkmadı. İşin nereye varacağını bekliyor, beni yoldan çıkarmak istediğini sanmakla da bir parça yanıldığımı sezinliyordum.

Anlamadığım başka şeyler vardı galiba. Tereza neden sonra: – Bay öğrenci… diye söze başladıysa da ansızın elini sallayarak sert bir hareketle geri döndü, çıkıp gitti. İçimde kötü bir duyguyla öylece kalakalmıştım. Sonra kapısını şiddetle çarptığını işittim… Kızmıştı besbelli… Bir süre düşündüm; gidip onu geri çağırmaya, ne isterse yazmaya karar verdim. Odasına girdiğimde, dirseklerini masaveyayamış, başını ellerinin arasına almış oturuyordu.

Maksim Gorki – Bozkırda Tıklayın