Hebbel maria – magdalena – PDF İndir

Hebbel Maria – Magdalena PDF Oku indir, e-kitap sitemizde Hebbel Maria – Magdalena kitabını araştırdık. Ayrıca Hebbel Maria tarafından kaleme alınan Hebbel Maria – Magdalena kitap özetinin yanı sıra, Hebbel Maria – Magdalena pdf oku, Hebbel Maria – Magdalena yandex, Hebbel Maria – Magdalena e-kitap pdf, Hebbel Maria – Magdalena PDF Drive, Hebbel Maria – Magdalena Epub gibi indirme linklerini de bulacaksınızdır.

Hebbel Maria – Magdalena Oku

Şairin uzun uzun kendi içine kapanması, doğası, yaradılışı gereğidir. Đç yaşamının dehlizlerine dalınca dış dünyayı fakat sonra sonra anımsayabilir. Buna karşın doğa, bu iki şeyin birbiriyle nasıl içiçe geçmiş olduğunu, birbirlerini nasıl aydınlatıp bitirdiklarını ışıklı bir görünüm halinde göstermek için onu seçmiştir. Çünkü doğa, yarattığı yapıtın karşısında sevinerek geri çekilen ölümlü bir sanatçının, kendisine istekle bakan ve uzun zamandan beri usulca onu isteyen en sevdiği çocuğuna çelik kalemini dostça uzattığı gibi değil, büyük düşlerini gerçekleştirmesi ve başyapıtını elinden geldiği kadar ve yalnızca kaba ve ölü çizgileri içinde yansılayarak haz duyması için ona uzatır. Yalnız, onun bizzat en ufak ayrıntıya bölünmesi ve sonunda toparlanmak zorunda kalması; parçada bütün olarak kendini tatması ve bitişte başlangıcı bulunması gereklidir. Lakin düşünceye en yüksek kendini tadış şekili veren, onunla bütünleşebilir. Bütün alt basamaklar onu temiz, tam ve dürüst görünme olanağından yoksun bırakırlar. Doğa, onun için “Her şey yolundadır!” demeden önce son kez evrene bakarak, büyülü asasını kıracak yerde insana güvenmiştir. O zaman insan, önünde sonsuz bir ürkü duyduğu katı maddenin yasasından öç almak için birinci kapalı çember içine ikincisini koyar ve zıtlar fakat orada uyumlu bir biçimde birbirleriyle çatışırlar. Temiz yürekli sanatçı bu büyük armağan önünde önce ürperir ve çok geçmeden, teşekkür anlamında kendini feda etmek zorunda olduğunu anlar. Kendi derinliklerine, ta yüreğinin içine iner. Gecenin kendisi için bir mezar olup olmadığını sormaz; korkulu bir istek içinde gidebildiği kadar gider ve içindeki çılgını, kalkanında, barışa götürür. Sadece, taç giymeyi ummadığı gibi ona da aşağı yukarı umut bağlamaz. Ama böylece, kendisine öncülük edecek olan Arian’ın ipliğini kendi içinde eğirince, birdenbire bir ruhla dolduğunu duyumsar. Tanrı esirgemesinin gerçek bir çağrısı olan bu ruh, onu zaman içine yerleştirir.

Bu çağrıya uymayan, parçalanacağını göstermiş olur. Ben bu çağrıyı çok zaman önce duydum ve vakit yitirmeden geldim. Ve bakışım uzaklara çevrilince, içim birdenbire sıla özlemiyle doldu. Dış dünyayı bütün alanı içinde izlemek istedim. Yalnız, bu araçtan yoksun olduğumu da gördüm. Lakin o zaman bir deha, hemen yardımıma koştu; ayağım topraktan kurtuldu. Bunun ne demek olduğunu fakat şimdi, Tanrı esirgemesi şiirleşerek yemiş olmak isteyince değerlendirebiliyorum. Bu, sendin, ey prens ve bey! Şimdi izin ver de bana, varolanların belki en basit ve yalını olan ve bana dünyanın yazgısını aydınlatan bu ufak tabloyu teşekkür anlamında sana getireyim! Saray salonları için uygun düşmüyorsa bağışla beni! Bu, yeni ilkyazın ilk belirtisidir; onu ilk kez sana sunayım. KĐŞĐLER ANTON USTA, marangoz. ANA, karısı. KLARA, kızları. KARL, oğulları. LEONHARD. Noter Yazmanı. WOLFRAM, bir tüccar.

ADAM, Mahkeme Görevlisi. Đkinci bir görevli. Bir oğlan çocuğu. Bir hizmetçi kız. Olay ufak bir şehirde geçer. BĐRĐNCĐ PERDE Marangozun evinde bir oda. I. SAHNE Klara, anası. KLARA. – Sırtındaki gelinliğin mi? Aman, ne kadar da yaraşmış! Sanki bugün terziden alınmış. ANA. – Görüyorsun ya, kızım, moda o kadar değişiyor ki, bir an geliyor, artık yerinde sayıyor; sonra da eskiler ortaya çıkmaya başlıyor. Bu sırtımdaki giysinin modası on kez eskimişti, aynı şey on kez yeniden moda oldu. KLARA. – Ama bu kezki tam değil, anneciğim.

Zıddına gitmesin, şimdi yenler çok geniş. ANA, gülümseyerek. – Zıddıma gitmesi için benim yeniden kız olmam gerek. KLARA. – Demek gelin olurken senin de giysin böyleydi. Ama başında bir de taç vardı galiba? ANA. – Öyle olmasa senelerca saksıda mersin yetiştirir miydim? (*) KLARA. – Sana kaç kez rica ettiğim halde gelinliğini bir kerecik olsun giydiremedim. “O artık benim gelinliğim değil, ölümlük giysim! Böyle şeylerle alay edilmez!” derdin. Ben de artık ona bakamaz olmuştum. Çünkü öyle bembeyaz, asılı gördükçe hep öleceğin ve öldüğün zaman kocakarıların sana onu giydirecekleri aklıma gelirdi. Bugün niçin giydin? ANA. – Đnsan benim gibi ağır hasta olup da bir daha iyileşip iyileşmeyeceğini bilmeyince çok şeyi düşünmek zorunda kalıyor. Ölüm, sandığımızdan daha korkunç! Đnsanın dünyasını karartıyor! Çevremizde pırıldayan renk renk, neşeli ışıkları birbiri ardından söndürüyor; kocamızın, çocuklarımızın bakışları artık eskisi gibi parlamıyor. Her şeyi karanlıklar örtüyor.

Ama ölüm içimizde bir ışık yakıyor ki, görmek istemediğimiz bir çok şeyi de onunla göze çarpıyor. Bunu demekle bazı günahlarım olduğunu söylemek istemiyorum. Ben Tanrının gösterdiği yolda yürüdüm. Evimin işlerini elimden geldiği kadar başardım. Seni ve kardeşini Tanrı korkusuyla büyüttüm, babanızın alınteriyle kazandığını da savurmadım, tuttum. Ama hep yoksullar için bir kıyıya birkaç kuruş koymayı da bildim. Bazan, neşesiz bir zamanımda, yahut birçoğu birden başvurduğu için, bir yoksulu geri çevirdiğim olduysa bu, onun için büyük bir anlam taşımazdı: Çünkü gene çağırır, bu kez iki katını verirdim. Lakin bütün bunları ne diye dile getiriyorum? Đnsan buna karşın ölümden korkuyor! Son saatin yaklaştığını duyumsayınca iki büklüm oluyor, bir solucan gibi büzülüp küçülüyor! Tıpkı bir uşağın ay sonu geldiği zaman parası kesilmesin diye, kötü yaptığı işi düzeltme izni almak için efendisine yalvardığı gibi, yaşamak için Tanrı’ya yalvarıyor. KLARA. – Artık bundan söz etme anneciğim, üzülüyorsun. ANA. – Hayır çocuğum, tersine iyileşiyorum. Sağlığım da, gücüm de yine yerine gelmedi mi? Tanrının beni bu çağırışı, gelinlik giysimin halen lekesiz ve temiz olmadığını anlamam için değil miydi? Mezarımın başına kadar gitmişken bana yine geri dönme olanağını bağışlaması, süre vermesi, bu kutsal düğüne hazırlanmam için değil mi? Tanrı bu iyiliğini, dün akşam okuduğun Đncil’deki yedi erdenden bile esirgedi. Bugün gelinliğimi, on üç yoksul ayinine giderken, bundan dolayı giydim. Onu bir kez de yaşamımın en güzel, en dindarca kararlarını aldığım gün giymiştim.

Bugünse aynı giysinin bana halen yerine getiremediğim kararları anımsatmasını istiyorum. KLARA. – H‰l‰ hastaymışsın gibi konuşuyorsun.

Hebbel Maria – Magdalena Tıklayın