Hermann hesse – masallar – PDF İndir

Hermann Hesse – Masallar PDF Oku indir, e-kitap sitemizde Hermann Hesse – Masallar kitabını araştırdık. Ayrıca Hermann Hesse tarafından kaleme alınan Hermann Hesse – Masallar kitap özetinin yanı sıra, Hermann Hesse – Masallar pdf oku, Hermann Hesse – Masallar yandex, Hermann Hesse – Masallar e-kitap pdf, Hermann Hesse – Masallar PDF Drive, Hermann Hesse – Masallar Epub gibi indirme linklerini de bulacaksınızdır.

Hermann Hesse – Masallar Oku

Kai’de o akşam, masalcı dede Cecco söze şöyle başladı: “İzin verirseniz beyler, bugün size çok eski bir öykü anlatmak istiyorum. Güzel bir hanımefendiye, bir cüceye, bir aşk iksirine, bağlılığa, nankörlüğe, sevgiye ve ölüme değinen bir öykü bu. İster eski olsun veya yeni, bütün serüvenler ve öyküler başka ne anlatır zaten. “Soylu Battista Cadorin’in kızı Margherita Cadorin, bir zamanlar, Venedikli güzellerin en güzeliydi. Onun için yazılmış olan dizelerin, bestelenmiş ezgilerin sayısı, Büyük Kanal boyunca dizilmiş sarayların kavisli pencerelerinden, bir ilkbahar akşamında, Del Vin Köprüsü ile Doğana içinde gidip gelen gondollardan daha çoktu. İster Venedikli, ister Muranolu veya Paduah olsun, genci, yaşlısı, yüzlerce soylu onu düşlemeden tek bir gece bile geçiremez, sabah uyandıklarında da, onu bir an görebilme umuduyla yanıp tutuşurlardı. Koca şehirde, soylu genç kadınlar içinde Margherita Cadorin’i kıskanmayan birini bulmak olanaksızdı. Onu anlatmaya sözcüklerim yetmez. Bu nedenle yalnızca şunu söyleyeceğim: Uzun boylu, servi endamlı bir .kızdı. Saçları havayı, topukları yeri okşardı. Tiziano onu görmüş olsaydı, bir yıl boyunca, onun dışında başka bir şeyin veya başka birinin resmini yapmayı aklının ucundan bile geçirmezdi. “Giysiler, danteller, altın işlemeli Bizans brokarları, kıymetli taşlar ve takılardan yana da zengindi. Sarayında zengin ve görkemli bir havada dolaşır, ayakları Türk halılarından başka halılara basmazdı. Dolapları gümüş takımlarla tıkabasa doluydu; masaların üzerileri de en iyi cinsten örtüler ve müthiş porselen takımlarla ışıl ışıl par-9 lardı.

Oturma odasının yeri güzel mozaiklerle, duvarlar ve tavanlarsa brokardan, ipekten yapılma goblenler ve kıymetli, güzel, tablolarla donanmıştı. Gondolcuları, sandalcıları, her an hazır bekleyen hizmetlileri de boldu. “Kuşkusuz, tüm bu gözü okşayan kıymetli eşyaların daha güzelleri başka evlerde de vardı. Cadorinlerinkinden daha dolu dolapları, daha kıymetli eşyaları, halıları ve takıları olan bireylerin yaşadığı, daha zengin sarayları olan zengin bir kentti o zamanlar Venedik. Ama Margherita, en zenginlerin bile sahip olamadığı ve bundan dolayı hasetten çatır çatır çatladıkları, paha biçilmez bir şeye sahipti. Bu, Filippo adında, bir karış boyunda, çifte kamburlu, küçücük, ama müthiş bir cüceydi. Bay Vittorio Battista onu, gezilerinden birinden, Kıbrıs’tan getirdiğinde, yalnızca Yunanca ve Arapça konuşabiliyordu. Oysa sonradan öyle nizami bir Venedik lehçesiyle konuşur olmuştu ki, Riva’da veya San Grobbe Kilisesi’nin avlusunda doğmuş sanırdınız. Sahibesi ne denli güzel ve alımlıysa, cüce de o denli çirkindi. Bir kilisenin kulesi, bir balıkçı kulübesinin yanında nasıl daha yüksek ve yüce durursa, bu eciş bücüş yaratığın yanında sahibesi de öylesine endamlı ve gösterişli duruyordu. Cücenin, koyu kahverengi elleri buruşuk, eklemleri yamuk yumuk, yürüyüşü anlatılamayacak denli gülünç, burnu kocaman, ayaklarıysa yayvandı. İçe doğru basardı. Ama giyimine diyecek yoktu, ipek ve altın işlemeli kumaşlardan yapılma giysiler içinde prensler gibi dolaşır dururdu. “Bunlar bile cücenin kıymetli bir mücevher sayılmasına yeter de artardı. Yalnız Venedik’te değil, kuzeyi de katarsak, belki de tüm İtalya’da ondan daha değişik, daha eğlendirici birini bulmak olanaksızdı.

Satılık olsaydı, bir çok kralın, soylunun ve zenginin onu altınla tartarak satın almak için can atacağını söylemeye gerek yok. “Belki de bazı saraylarda veya zengin kentlerde bücürlükte ve çirkinlikte Filippo’yla yarışacak cüceler vardı, ama bunların hiçbirinin ruh derinliği ve yetenekte, onunla aşık atamayacağı kesindi. Sadece zekâsı, on birinin zekâsına bedeldi ve bir bölük insanla başa çıkabilecek düzeydeydi. Üç dili anadiliymişçesine akıcı konuşabiliyor, tarih, akıl verme ve yaratıcılıkta herkesten üstün olduğunu ka-10 nıtlıyor, eski öyküleri anlatmakla kalmıyor, yeni öyküler yaratıyor, aklı başında konuşmalar kadar en berbat tartışmalara da girebiliyor, istediği zaman insanları nasıl basit bir şekilde güldürebiliyorsa, o kadar da hızlı kızdırabiliyordu. “Gökyüzünde tek bir bulutun bile görülmediği günlerde, o zamanlar âdet olduğu üzere, Margherita müthiş güzellikte saçlarının rengini açmak için damdaki ufak balkona çıkar, iki oda hizmetçisi, Afrika papağanı ve Cüce Filippo’nun eşliğinde güneşte otururdu. Hizmetçiler, hanımefendinin saçlarını ıslatıp geniş kenarlı şapkasının üzerine yayarlar, gülsuyu ve kolonyayla tararlar, bu sırada da şehirde olan biten her şeyi, ölümleri, kutlamaları, düğünleri, doğumları, hırsızlıkları, gülünç hadiseleri anlatıp gevezelik ederler, papağan da rengârenk güzel kanatlarını çırparak, bir şarkıyı ıslıkla çalmak, keçi gibi melemek ve ‘İyi geceler’ demekten bir araya gelen üç becerisini sergilerdi. Cüce, hanımefendiye yakın bir yere oturur, hücum eden sivrisineklere ve hizmetçilerin gevezeliklerine aldırmadan kızgın güneşte kavrularak, elyazması eski kitapları okurdu. Bir süre sonra, her zaman olduğu gibi, renkli kuşun gözleri kapanmaya başlar, uykuveyalar, hizmetçilerin konuşmaları cansızla-şır, sonunda sesleri solukları kesilir, işlerini yorgun ve isteksiz sürdürmeye başlarlardı. Dünyanın neresinde öğle güneşi bir Venedik sarayının dammdaki gibi yakıcı olabilir? Bir süre sonra hanımefendinin de canı sıkılmaya başlar, hizmetçilere saçlarını çarhızlı kurutmalarını buyurur veya beceriksizliklerinden dolayı onları bir güzel azarlardı. En sonunda da hep, ‘Şunun kitabını alın!’ diye bağırırdı. “Hizmetçiler Filippos Knien’in kitabını çekip alırlar, o da onlara öfkeyle bakar, ama hemen kendini toparlayıp kibarca hanımefendinin ne arzu ettiğini sorar, o da bir öykü anlatmasını isterdi. “O zaman cüce, ‘Düşünmem gerekli,’ der ve düşüncelere dalardı.

Hermann Hesse – Masallar Tıklayın