Lewis carroll – alice harikalar diyarında – PDF İndir

Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında PDF Oku indir, e-kitap sitemizde Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında kitabını araştırdık. Ayrıca Lewis Carroll tarafından kaleme alınan Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında kitap özetinin yanı sıra, Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında pdf oku, Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında yandex, Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında e-kitap pdf, Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında PDF Drive, Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında Epub gibi indirme linklerini de bulacaksınızdır.

Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında Oku

”Alice” dünya edebiyatında tek başına bir tür oluşturuyor. İlkin Oxfordlu Matematik Profesörü Charles Dodgson’un, bir sandal gezintisi sırasında üç ufak kıza anlattığı masaldan fazla bir şey değilken, 1865 senesinde kitap olarak çıkmasıyla ününün dünyayı tutması, hemen bir çok dile çevrilmesi bir oldu. Hatta Kraliçe Victoria bile bu kitaptan o kadar hoşlanmış ki, yazardan, başka yapıtı çıkarsa hemen kendisine göndermesini istemiş. Bu isteği üzerine gönderilen kitaba epeyce şaşmış olacak; çünkü Charles Dodgson’un bundan sonra çıkan kitabı ”Determinantlar Üzerine Bir deneme” oldu! Gerçi ağırbaşlı profesörün kendi alanında yazılmış böyle daha bir çok bilimsel yapıtı mevcuttur; fakat ününü onlara değil, Lewis Carroll takma adıyla paylaştığı ”Alice Harikalar Ülkesinde”, ”Aynanın İçi, Alice Orada Neler Gördü” gibi şaheser saçmalarına borçludur. Garip görünebilirse de ”Alice” ile başlayan bu tür yapıtlar hem edebiyat tarihine giriyor, hem “nonsense” (saçma) diye nitelendiriliyor. Lewis Carroll’dan bir süre önce, Lear adında bir ressam da, yine tanıdık çocukları için yaptığı gülünç resimler ve bu resimlere uygun düşen beş altı dizelik saçma şiirlerle pek beğenilmişti. Lewis Carroll da yapıtını kız çocuklarına, özellikle Alice adlı küçüğe olan sevgisinden yaratmış; yaratırken de onları hoşnut etmekten başka bir şey düşünmemiştir. Bu noktayı, yapıtta gizli bir felsefe bulmak merakına kapılmamak için, her zaman anımsamalıdır. Akla ne eserse onu gerçekleşir göstermek, tam bir amaçsızlık ve tam bir hayal özgürlüğü, bu kitabı İngiliz edebiyatında çocukların baş kitabı yapıvermiştir. Bunun yanında ”Alice” pek çoğumuzun unutulmaya mahkûm ve bunu hak eden saçmalarından da değildir. Onu, iyi matematik bilen, mantığı da çok seven bir bilim adamı yazmıştır. İçindeki saçmaların birçoğu, günlük davranış veya kelimelerimiz aşırı bir mantıkla sorguya çekilince ne durum alıyor, onu gösteriyor. Ama yapıt yalnızca mantık da değil. Onda, ruhbilim ve ruhçözümü birer bilim olarak benimsenmeden önce, bilinçaltı dünyasını ve düşler evrenini -bütün birbirini tutmaz yanlarıyla- sonsuzlaştıran bir düşlemgücü de kendini gösteriyor. Kitabın, ufakler kadar büyüklere de kendini sevdirmesi bu özelliklerinden olsa gerektir.

Ablasının yanında sırada otura otura artık Alice’in canı sıkılmaya başlamıştı, yapacak bir şey bulamıyordu. Bir iki kez ablasının okuduğu kitaba göz attı, ama onda da ne resim vardı, ne konuşma. Alice kendi kendine, ”Resimsiz, konuşmasız kitap da ne işe yarar ki?” diye şaştı. Bunun üzerine düşünmeye başladı (pek de düşünemiyordu ya, hava çok sıcaktı, onun da uykusu gelmiş, serseme dönmüştü), acaba papatyalardan bir çelenk örmek, papatya toplamak yorulduğuna değer mi diye aklından geçiriyordu. Tam o sırada birden pembe gözlü bir Beyaz Tavşan koşarak yanından geçti. Bunda öyle şaşılacak bir şey yoktu, Alice Tavşan’ın ”Ay! ay! Geç kalacağım!” diye söylendiğini duyduğu zaman da pek öyle şaşırmadı. Sonra düşününce ”Buna şaşmalıydım” dedi, fakat o sırada doğal karşılamıştı. Ama Tavşan yeleğinin cebinden bir saat çıkarıp bakarak ivedi ivedi gitmeye başlayınca Alice fırlayıp ayağa kalktı: Çünkü birdenbire ayrımına varmıştı: O zamana kadar ne yelekli bir tavşan görmüştü, ne de yelek cebinden saat çıkaran tavşan! Merakından tarlada Tavşan’ın arkasından koşmaya başladı, neyse tam zamanında yetişti de onun bir çit altındaki koca bir tavşan deliğine girdiğini gördü. Alice kendini deliğe attı: Buradan bir daha nasıl çıkabileceğini düşünmek usuna bile gelmemişti. Tavşan deliği önce bir tünel gibi düz gidiyor, sonra birdenbire dikleşiyordu. Alice bir an bile düşünmeye vakit bulamadan kendini düşüyor buldu. Ya kuyu çok derindi, yahut Alice çok yavaş yuvarlanıyordu: Çünkü düşerken çevresine bakınacak, arkasından neler gelecek bakalım, diye düşünecek vakit buldu. Alice önce nereye gittiğini görmek için aşağı bakmaya çalıştı ama çevre o kadar karanlıktı ki hiçbir şey seçemedi: Sonra kuyunun yanlarına bakmaya başladı, duvarların kitap rafları ve dolaplarla kaplanmış olduğunu gördü. Şurada burada da tahta çivilere asılmış haritalar, resimler vardı. Raflardan birinin önünden geçerken bir kavanoz aldı: Kavanozun üstüne ”Portakal Reçeli” yazılı bir etiket yapıştırılmıştı, ama kavanozun içi boş çıkınca Alice’in çok canı sıkıldı.

Kavanozu aşağı atacaktı, sonra birinin başına gelip öldürüverir diye korktu, ne yapıp yapıp düşerken önünden geçtiği raflardan birine koyuverdi. Kendi kendine ”Eh” diye düşündü, ”böyle bir düşüşten sonra bir daha merdivenlerden aşağı yuvarlansam da aldırmam! Evde herkes de bana: Aman ne gözüpek! der. A, evin tepesinden bile düşsem aldırmam!” (Belki de doğruydu bu.) Düş babam düş. Bu düşmenin bir sonu gelmeyecek miydi acaba? ”Şimdiye kadar kaç mil düşmüş olabilirim?” diye söylendi, ”dünyanın ortasına yaklaşıyor olmalıyım. Dur bakayım, galiba dört bin mil eder…” (Çünkü, sizin anlayacağınız, Alice sınıfta bu türden bir çok şey öğrenmişti: Bilgisini göstermek için bu fırsat pek de iyi bir fırsat sayılmazdı, çünkü bir dinleyen yoktu; ama yine de yinelemesi yararsız değildi.) ”Evet, uzaklık bu kadar olacak… Ama acaba hangi enlem, hangi boylam derecesine geldim?” (Alice’in ne enlem, ne de boylam hususunda bilgisi vardı, ama bu sözcükler kulağa hoş geliyordu, gösterişliydi.) Biraz sonra yine kendi kendine konuşmaya başladı. ”Acaba dünyanın bir yanından öbür yanına kadar düşecek miyim? Kendimi baş aşağı yürüyen insanlar içinde buluvermek çok hoş olacak doğrusu! Antrepoydu galiba!” (Bu kez onu dinleyen bulunmadığına sevindi, çünkü sözcük kendisine bile doğru görünmemişti.) ”Ama doğal olarak, onlara ülkenin adını sormak gerekecek. Kuzum efendim, burası Yeni Zelanda mı, yoksa Avustralya mı?”. Bu kelimeleri söylerken selam da vermeye kalkıştı, havada yuvarlanırken üstelik bir de selam vermek! (Düşünün bir kez, siz olsaydınız bu işi becerebilir miydiniz?) ”Kimbilir beni ne bilgisiz bir kız sanırlar! Hayır, hayır sormak olmaz: Belki bir yerde yazılı görür de okurum.” Düş babam düş. Yapacak başka bir iş bulamadığından Alice yine konuşmaya başladı ”Ah! Dinah bu gece beni çok arar.” (Dinah, kedisinin adıydı) ”Umarım, çay vakti bir tabak sütünü vermeyi unutmazlar.

Dinahcığım keşke burada benimle birlikte olsaydın! Havada ne yazık ki fare mare yok, ama, istersen yarasa tutabilirdin. O da fareye pek benziyor zaten. Ama kediler yarasa yer mi acaba?” (Sözün burasında Alice uyuklamaya başlamıştı, ama gene de kendi kendine, düşte gibi söylenip duruyordu.) ”Kediler yarasa yer mi? Kediler yarasa yer mi?” Ara sıra da ”Yarasa kedi yer mi?” diyordu. Hoş, zaten ikisine de yanıt veremedikten sonra, hangi biçimde sorarsa sorsun, ne zararı vardı? Uyuklamaya başladığını duyumsadı, hatta düş de görüyordu, düşünde Dinah ile el ele yürüyor, ona ciddi ciddi, ”Dinah, şunun doğrusunu söyle: Sen hiç yarasa yedin mi?” diye soruyordu. Ansızın bir gürültü oldu: Güm! Pat! Alice bir kuru yaprak yığınının üzerinde oturup duruyordu, o uzun düşüş artık bitmişti. Alice’in bir yeri acımamıştı, hemen ayağa fırladı, başını kaldırıp baktı, yukarısı kapkaranlıktı; önünde uzanan başka bir koridorda hâlâ ivedi ivedi koşan Beyaz Tavşan’ı gördü. Yitirecek vakti yoktu. Alice rüzgâr gibi Tavşan’ın peşinden koştu, bir köşeyi dönerken onun ”Vay kulaklarım, vay bıyıklarım, ne kadar da geç oldu!” diye söylendiğini işitti. Alice Tavşan’a iyice yaklaşmıştı ama köşeyi dönünce onu bir yerlerde göremedi, şimdi tavana asılı bir sıra lambayla aydınlanan uzun, basık bir salondaydı. Salonun dört bir yanında kapılar vardı, ama hepsi de kilitliydi, Alice her kapıyı açmaya uğraşarak iki yanı dolaştıktan sonra, buradan nasıl çıkacağım diye derin derin düşünerek salonun ortasına doğru yürüdü.

Lewis Carroll – Alice Harikalar Diyarında Tıklayın