Peride celal – mektup – PDF İndir

Peride Celal – Mektup PDF Oku indir, e-kitap sitemizde Peride Celal – Mektup kitabını araştırdık. Ayrıca Peride Celal tarafından kaleme alınan Peride Celal – Mektup kitap özetinin yanı sıra, Peride Celal – Mektup pdf oku, Peride Celal – Mektup yandex, Peride Celal – Mektup e-kitap pdf, Peride Celal – Mektup PDF Drive, Peride Celal – Mektup Epub gibi indirme linklerini de bulacaksınızdır.

Peride Celal – Mektup Oku

BÖCEK “Belki karanlık indiğinde, belki karabasanlarla boğuştuğunuzda, fırtına yaklaştığında ve gökyüzünde bulutlar birbiri üstüne yuvarlandığında, belki pencerenin ardında rüzgâr uluduğunda, belirsiz görüntüler perde arkalarında kımıldadıklarında, belki kepenkler gıcırdadığında… İşte o zaman biri konuşmaya başlarsa aydınlıklar açılır birdenbire.” CATHERINE DAVID Hastabakıcı kapıyı aralayarak haber verdi: “Beş randevusu.” “Daha kaç kişi var?” dedi doktor. “İki.” Her birine birer saat, yedide çıkarsam yetişirim, diye düşündü. Televizyonda bir panele katılacaktı. Neler konuşacağını biliyordu: Toplumda ruhsal bozukluklar, başkaldırılar, cinayetler… Önündeki notlara şöyle bir göz attı: “Çağımızda psikanalize inananlar, şimdilerde astroloji, hatta falcılarla avunuyorlar. Oysa ruh çözümü eskilerde kaldı. Dünya akıl çözümüne yöneldi. Ruh hastaları bilimsel açıdan ele alınıyorlar. “Freud, arkeologa benzetirmiş kendini. Toprağın altında değil, ruhların derinliğinde gerçeği aramak… Gerçeği hastalarında ararken belki biraz da kendi gerçeğini inceliyordu. Hastalarından çok kendisinin konuşması bu yüzden olmalı. “‘İnsan bilimi’ dediğimiz şey insanı araştırmakla başlar. Antropoloji, sosyoloji, psikoloji yönünden ve sosyal açıdan, her yanı ile insanı araştırmak… Ama hangi insanı? Çünkü insanlar delirdiler.

Yakıp yıkıyorlar dünyayı. Orada burada savaşlar, bir avuç toprak için cinayetler, özgürlüklere faşist baskısı, daha bir sürü canavarlıklar sürüp gidiyor. İçimizdeki çocuğu yok ettik, onun saflığını saklayamadık, aydınlıklar alacakaranlığa dönüştü. Doğayı bile kirletmeyi başardık sonunda. Gökyüzünü deldik, nehirleri, denizleri pislettik, suları zehirledik. Gene de biz, doktorlar, dışarıdaki savaşlara karşı elimiz kolumuz bağlı kalsa bile içimizdeki savaşları bilimle yenmeye çabalıyoruz. Hastanın içindeki korkuları, parçalanmaları önlemek, yenmek için onu gerçeklere doğru sürüyoruz. Genelde susup karşımızdakini konuşturmaya zorlamamızın nedeni bu. Çünkü aydınlık, konuşulan sözcüklerin içinde. Konuşmaya karar verdiğimizde anlamaya başlıyoruz, daha doğrusu kendimizi buluyoruz.” Önündeki notlardan birkaçını çizip çıkardı. Canı sıkılmışçasına kaşları çatıldı. Bütün bunları yeniden konuşmak! Paneli yöneten eski bir arkadaşıydı. Onun diretmesi yüzünden panele katılmayı kabul etmişti. Günün yorgunluğundan sonra spotların altında terley dizim dizim durduğu çekmeye koydu.

Hastalarını, üstü boş bir masa, güleryüzle karşılamak, yalnız onları bekliyormuş, onların derdinden başka bir şey düşünmüyormuş izlenimini vermek, her zaman işini kolay bir hale getirirdı. İçeri genç bir kadın girdi. Bir şey bekler gibi kapının önünde durdu. Masaya, masanın önündeki yüksek arkalıklı kara deri koltuğa, çıplak duvarlara, kauçuk ve benzeri yeşil bitkilerin uzayıp birbirine karışarak pencere önünü kapatan kocaman karınlı büyük, beyaz saksılara baktı. Freud’ün yeşil şezlongunu arıyor, diye düşündü doktor. Ayağa kalktı. Kara koltuğu tasvir ederek, “Buyrun,” dedi. Kadın yürüdü. Masanın önündeki koltuğa oturdu. Omzuna astığı çantasını yavaşça yere, yanına bıraktı. Bir şey söylemeden öylece kaldı. Doktor, yeni bir dosya açmak için yan çekmedeki sarı fişlerden birini çıkardı. Fişi doldurmaya hazırlanarak anlayışlı bir gülüşle kadına baktı. Profesyonelliğin, iyi bir ruh doktoru olmanın kaidelerindan bir diğeride oyuncu olmaktı. Randevuların yazılı olduğu ajandayı önüne çekerek kadının adını, soyadını yazdı sarı kartona.

Sonra bilinen sorulara geçerek, yaşını, doğum yerini, adresini, telefonunu not etti. Kırkını geçmiş olmasına şaştı. Çok daha genç görünüyordu. Evliydi. Çocuğu yoktu. Önemli bir hastalık geçirmemişti. Küçükken apandisit cerrahi operasyonu, birkaç çocuk hastalığı… Sorular bittiğinde, doktor kollarını kavuşturdu. Saatine baktı. “Şimdi konuşalım,” dedi. “Anlatın bana.” Kadın durgun ve tedirgin, “Sizin sorularınızla başlayacağımızı sanıyordum,” dedi. “O ardından,” dedi adam gülerek. Kadının sıkılmışçasına gözlerini kaçırdığını görünce, “Benimle rahatça konuşabilirsiniz,” dedi. “Size yardım etmekten başka amacı olmayan biri var karşınızda. Doktor olduğumu unutun.

” Kadın oturduğu yerde doğruldu. Yüzü bembeyazdı. Gözbebeklerinin genişleyip büyüdüğünü gördü doktor. Karşısında bi hayli oldukça önemli ‘vaka’ olduğunu anladı. “Düşündüğüm gibi değilmiş,” dedi kadın. “Siz de düşündüğüm gibi değilsiniz.” “Freud’ün sakalını, şezlongunu arıyordunuz belki,” diye güldü adam. “Avrupa, sonunda Freud’ü Amerika’ya yolcu edip rahatladı. Bizim kuşak sizin gibilere hasta diye bakmıyor, insan diye bakıyor.” Başlangıçta hastalıktan başka şeyler konuşmak işe yarardı. “Oturduğunuz koltuk, yeteri kadar geniş ve rahat sanıyorum. Gevşeyin, rahatlayın ve biraz kendinizden söz edin bana.” “Bir şezlonga uzanıp gözlerimi kapayarak, sizi görmeden konuşmayı yeğlerdim,” diye oturduğu yerde sinirle kıpırdadı kadın. Hemen kaçıp gitmek istediği belliydi. Hep öyle olurdu ilk seanslarda.

Hepsi de bizi tiyatro dekoru içinde görmek isterler, diye düşündü doktor. “Benimle konuşmazsanız zamanı boşuna harcamış oluruz,” dedi. “Şimdi biraz daha iyiyim.” “Öyleyse konuşalım.” Yanlış bir soruyla başlarsa hastanın sabun gibi elinden kayıp gideceğini biliyordu. “Bir ‘cure Freudien’ değil sizinle yapmak istediğim, yalnızca konuşmak.” Kadının basit bir şekilde kendisini bırakmayacağını anlamış, bundan da hoşlanmıştı biraz. Kadınlara karşı olan eğilimi ile ünlenmiş doktorlardan biriydi. Kadın hastalarının kimiyle yattığı söylenirdi. Dedikodular kulağına geldiğinde ‘kestirmeden tedavi’ diye alay ederdi omuz silkip. Çapkınlığını ispatlamasını bekler gibi merakla gelen kadın hastaları vardı. Çoğu düş kırıklığına uğrayıp bir daha uğramaz, arkasından pis söylentiler çıkarırlardı. Umurunda değildi. Son zamanlarda içinde Amerika hayranı hastaları çoğalmıştı. On beş günde bir, ayda bir dertlerini dökmeye, rahatlamaya geliyorlardı.

Onlar için bir doktordan çok, yakınmalarını dinleyip saklayacak bir dosttu. Bu başka! diye düşündü kadına bakarken. Soylu bir güzelliği vardı. Gözlerinin gizemli karanlığına çekiyordu insanı. Erkeksi giyimi kapıdan girdiğinde ilgisini çekmişti. Kurşunî etek ceket, beyaz tişört, topuksuz pabuçlar. Kadınlığını saklamak istercesine, savaşa hazır bir asker gibi. Yüzü kasılmış, koltuğun iki yanında yumrukları sıkılmış, kıpırdamadan duruyordu karşısında. “Çocukluğunuzdan başlayalım,” dedi doktor. “Çok mutlu geçti,” dedi kadın. “Şımartılmış, her dediği yapılan. Yalnız kardeşlerim, anam, babam değil, ev halkı tapardı bana.” “Kalabalık bir aile, öyle mi?” “Evet, kalabalıktık ve çok mutluyduk.” Kısa sorulara kısa yanıtlar birbirini kovaladı. Babası öleli birkaç yıl olmuştu.

Ablası kocasıyla Amerika’da yaşıyordu. Erkek kardeşi de öyle. Annesi teyzesiyle oturuyordu. Sık sık buluşuyorlardı. Ama son haftalarda onlardan da uzaklaşmıştı. Kimseyi görmek istemiyordu. “Kocanız?” Kocasıyla sevişerek evlenmişlerdi. Aralarında anlaşmazlık yoktu. “Çocuk?” Çocuk yapmayı ikisi de istememişlerdi. Böyle bir dünyaya çocuk getirmenin saçmalığını düşünerek. Sevecekleri birinin acı çekmesinden korktukları için. Yakınlarının çocuklarıyla oyalanmak onlara yetiyordu.

Peride Celal – Mektup Tıklayın